Skip to Content

Blogs

Op deze pagina vind je de blogs die ik geschreven heb! Veel leesplezier gewenst!


  • Hoe De Kosmos Werkt

    Gepubliceerd op: 5 April 2019

    Gisteren had ik een hele bijzondere sessie met een cliënt, waarin het thema ‘Zielskwaliteiten’ centraal stond. Mijn cliënt schreef zelf een stukje over een gebeurtenis die tijdens onze sessie afspeelde. Met toestemming deel ik deze graag met jullie….

    ‘Hoe de kosmos werkt.
    We waren bezig met het onderzoeken van mijn Zielskwaliteiten. Hiervoor had ik een cirkel gemaakt van wat takken, bloemen en steentjes. Ik werd geroepen vanuit het beboste gebied om naar een specifieke open plek te gaan en daar mijn cirkel te gaan maken. Mijn zielskwaliteiten had ik verzameld en in de cirkel gelegd, één er van werd gesymboliseerd door een flesje water. Dat flesje water stond voor mijn zielskwaliteit ‘Levenskracht’.

    Zodra Nicole vroeg ‘Maak eens contact met je kwaliteit levenskracht’, voelde ik een vlaag energie, mijn evenwicht verschoof naar achter en ik werd een paar stapjes achteruit de heuvel afgewiebeld. Ik moest erg lachen en wist niet wat er nou precies gebeurde. Nicole vroeg me hoe is het gesteld met deze kwaliteit. Ik zei meteen, ‘Nou daar is niet zoveel van over, dat is opgegaan aan andere mensen’.

    Het was nog niet mijn mond uit en POEF, daar kwam een hond aangelopen die blaffend naar mijn kwaliteitencirkel stoof. De hond pakte er zo een tak uit en kreeg het voor elkaar om het hele ding uit elkaar te schoppen. Het mondde uit in een discussie met de vrouw van de hond die steeds agressiever werd en vond dat het zijn stok was en weigerde de hond bij zich te houden of verder te lopen. Ik had geen zin in conflict met deze vrouw en vond het zonde van onze tijd en de focus waar we mee bezig waren. Begeleid onder wat geroep van de vrouw over dat ze wel wist met wat voor ritueel we bezig waren en dat ‘de kosmos zo niet werkt’ besloot ik dat we prima de spullen mee konden nemen en een stuk verderop verder konden.

    Nicole liet me mijn ogen sluiten, een paar keer diep adem halen en me opnieuw verbinden met mijn kwaliteit ‘Levenskracht’. Het werd me ineens heel duidelijk hoe ik sinds mijn jeugd keer op keer het contact met mijn levenskracht kwijt raak na of tijdens een conflict met mensen. Wat me eigenlijk vooral verbaasde was hoe simpel het was om hier weer mee terug in contact te komen en de focus te houden op de dingen waar ik mee bezig ben.

    Nu staat er een hele mooie weckpot gevuld met water op mijn kast, voor als ik even de verbinding met mijn levenskracht kwijt ben. Ik sluit mijn ogen, neem drie diepe ademhalingen en POEF. Wat is het toch mooi heh, hoe de kosmos werkt.

    Wat een enorm inzicht en top sessie Nicole, dankjewel!’

    Tja, een bijzondere sessie was het zeker wel en heel mooi wat hier gebeurde. Als coach was het ook even schakelen om dit zo mee te maken. Zo’n gebeurtenis tijdens een sessie is mij namelijk ook nog niet eerder overkomen. Diep van binnen voelde ik dat dit echt zo moest gebeuren. Begrijp me niet verkeerd, agressie tolereer ik echt niet, ook tijdens een sessie niet. Op dat moment was het vooral beter om rustig te blijven, in contact te blijven met mijn cliënt en de vrouw geen aandacht te geven. Mijn cliënt had de situatie goed onder controle, al hield ik deze nauwlettend in de gaten.
    Nadat we op een andere plek met de sessie verder gingen liet ik mijn cliënt weer contact maken met haar kwaliteit ‘Levenskracht’. Dit zorgde voor bewustwording dat ze het contact met haar Levenskracht telkens kwijt raakt bij een conflict, maar het gaf haar ook het inzicht dat ze weer makkelijk mee in verbinding kan komen.

    Wat mij betreft……een mooi voorbeeld van hoe de kosmos juist wel werkt 😉

  • Podiumangst

    Gepubliceerd op: 21 Februari 2019

    Podiumangst…..herken je dat?? Een snel kloppend hart, misselijk en (bijna) niet durven te spreken, spelen of zingen voor een groep…

    Nou ik herken het heel goed hoor. Ik hou echt enorm van zingen, mijn creativiteit kan ik kwijt in het maken van muziek en vind het heerlijk om met de band te spelen. Maar ja….ik heb wel enorme podiumangst!! Soms valt het mee en soms is de angst zo verlammend dat ik letterlijk niet meer durf te zingen.

    Laat ik me daardoor tegenhouden? Nee, absoluut niet. Zingen is mijn passie en daar ga ik voor. Hoe zorg ik er nou voor dat ik straks weer ga knallen op het podium met de band?

    Ten eerste erken ik de angst, want zij heeft immers het beste met me voor en wil heel graag dat ik fantastisch zing. Ten tweede geef ik dankbaarheid terug, want ze doet haar best om me te helpen (alleen de wijze waarop werkt niet zo best). Ten derde geef ik haar een andere taak, zoals bv zorgen voor een stromende ademhaling, want de angst mag er gewoon zijn. Ten vierde…..oefenen, oefenen en oefenen om vertrouwen op te bouwen.

    Waar??? Op het station natuurlijk 😉 😀

  • Een kijkje in mijn wereld

    Gepubliceerd op: 24 Januari 2019

    Tja, iedereen ervaart het wel eens…….het gevoel van iets goed willen doen. De een is daar natuurlijk gevoeliger voor dan de ander. Waar de een tevreden is met een 6, doet de ander zijn stinkende best om een 11 te scoren.

    Als het je dan niet lukt om te doen wat je wilt, want je hebt een mindere dag, bent inspiratieloos of mensen zijn minder tevreden over jouw presteren, dan komen de kritische gedachtegangen en stemmetjes om de hoek kijken. Gedachten als: ‘Zie je nou wel, je kan het niet’, ‘Je faalt weer eens’, ‘Waarom kunnen anderen dit wel en ik niet? Allemaal staan ze te popelen om hun mening aan je kenbaar maken en dat doen ze ook nog heel erg graag voor je. Herken je ze?

    Nou, ikzelf herken deze gedachten en stemmetjes heel goed hoor. Ook ik wil het allemaal graag goed doen, alle mensen tevreden stellen en mijn beste beentje voorzetten. Door de jaren ben ik me hier een stuk meer bewuster van geworden en lukt het me om ze een halt toe te roepen. Toch sluipen de kritische stemmetjes van tijd tot tijd onbewust mijn eigen gedachten in om zo totale chaos te creëren. Heel erg fijn……niet dus.

    Mijn symfonische metalband is op dit moment bezig met de opnames voor de tweede EP. Afgelopen weekend begonnen mijn zangopnames. Het instrumentale deel klinkt, zelfs in de ruwe, nog niet gemixte versie, al super goed. En dat wilde ik natuurlijk evenaren met de zang.
    Bij het opstaan was een gezonde spanning merkbaar, maar niet echt vervelend. Ik keek er al helemaal naar uit en nam de tijd om in te zingen. Het ging best lekker…ik was er klaar voor. Tijdens het opbouwen van alle opnameapparatuur werd de spanning toch wel goed voelbaar, ‘Maar he, het mag ook best spannend zijn!’, zei ik nog tegen mezelf. En toen…het moment van mijn zangopnames…Echt, daar gebeurde van alles in mijn hoofd…mijn zenuwen vormden een tornado van binnenin, ik kon niet meer bij mijn gevoel komen en de rem werd op het zingen gegooid…AHHHHH.

    En ja hoor, even later kwamen de kritische stemmetjes vol passie om de hoek kijken: ’Zie je nou wel, je kan het niet, wat voor zangeres ben jij nou, door jou wordt de EP straks een flop’ enz. Wat ik ook deed om mezelf af te leiden; relativeren, inleven in het verhaal, bewegen…het werkte allemaal niet. Hoppa, de deur van het zingen was zorgvuldig dicht gegooid en met slot en al vergrendeld. Zanglijnen die ik normaal makkelijk kon zingen, voelden aan als hoge bergen die onbereikbaar bleven. Gevoelens van faalangst, de angst om de mannen van de band teleur te stellen en felle kritiek naar mezelf toe passeerden regelmatig de revue. Zelfs zo heftig, dat ik na de opnames nog steeds moeite ermee heb om lekker te kunnen zingen.

    Dit is een piepklein kijkje in mijn interne belevingswereld en hoe perfectionisme mij in het doen van dingen kan belemmeren. Ja, ik vind het echt belemmerend, het stoort me vreselijk en het irriteert me mateloos. Perfectionisme ervaar ik echt als last.

    Gisteren had ik een afspraak met mijn loopbaancoach, waarbij ik mijn verhaal aan haar vertelde. Tijdens deze sessie gingen we aan de slag om mijn kwaliteiten zichtbaar te maken. Super leuk om te doen, het gaf me weer enorm veel inzichten over mezelf, hoe confronterend ook soms. Ook bespraken we mijn irritaties, waar irriteer ik me enorm aan? Nou je snapt hem wel…..perfectionisme was daar natuurlijk een van. Mijn coach legde uit dat achter elke irritatie een of meerdere kwaliteiten verborgen zit.
    Hmmm, oke zei ik met een fronsend voorhoofd. ‘Wat zou dus een kwaliteit van perfectionisme kunnen zijn?’, vroeg ze. Het duurde wel even voordat ik daar op kwam, uiteindelijk kwamen ze langzaam dan toch naar boven borrelen…

    Doorzettingsvermogen, wilskracht, doelgerichtheid en jezelf willen ontwikkelen.

    Nadat deze kwaliteiten waren opgeschreven veranderde mijn eigen beeld over perfectionisme toch enigszins. Ik dacht na over deze kwaliteiten en vroeg mezelf af of ik ze in mezelf terug kon herkennen? Ja, dat kon ik zeker! Doorzettingsvermogen; wat er ook in mijn leven gebeurd…ik krabbel altijd weer overeind. Ahah, dat was de eerste vink. Wilskracht; als ik iets wil bereiken ga ik er ook echt voor en doelgericht, dus beiden een vink. En ja, mezelf blijven ontwikkelen, delen in mezelf ontdekken die verborgen zitten, vind ik enorm leuk…nou ja, meestal dan. Ook die kreeg een vink.

    Zo zie je maar dat iets wat je enorm kan belemmeren, zoals bij mij perfectionisme, ook goede kwaliteiten kan bevatten. Soms zijn ze verborgen, maar als je de tijd neemt kan je de goede kwaliteiten ervan ontdekken. Het wordt mogelijk dat je vanuit een milde en liefdevolle blik naar jouw situatie gaat kijken. Natuurlijk zegt dat niet dat alle belemmeringen met de noorderzon verdwenen zijn, zo werkt het dan ook weer niet (zou wel heel leuk zijn, maar niet echt realistisch).
    Immers is mijn blokkade voor het zingen na deze bewustwording ook niet ineens verdwenen. Wel kan ik door dit inzicht anders naar mijn zangopnames kijken, bepaalde keuzes maken om straks vanuit alle rust en ruimte weer lekker te zingen en geeft het me vertrouwen dat het uiteindelijk met mijn zangopnames ook wel goed komt.

  • Kwetsbaarheid

    Gepubliceerd op: 17 November 2018

    Al langere tijd voel je diep van binnen dat iets niet helemaal prettig aanvoelt. Echt de vinger op de zere plek leggen lukt nog niet. Negatieve gedachtegangen nemen een dagelijkse loopje met je, prikkels van buitenaf raken je harder en voor je het weet voel je langzaam jouw eigen stralende kern doven. De trap naar beneden is geopend en onbewust heb je de eerste stappen al naar beneden gezet.

    Invloeden van buitenaf kunnen een enorme impact hebben op hoe je naar jezelf kijkt en in het leven staat. Positieve stemmen voelen we als een briesje in de wind die we vervolgens weer snel los laten. Daarentegen dringen vervelende ervaringen als een scherpe speer diep onze kern en bijten zich hardnekkig vast.

    Natuurlijk weten we allemaal wel dat negatieve woorden van anderen niet voor jou bedoeld zijn en het heel veel zegt over een ander. Of te wel….adem in, adem uit en laat de reactie van je afglijden. Toch voelt dat niet altijd zo.

    Waar de een goed in haar/zijn vel zit en vol in het leven staat, kan de ander behoorlijk onzeker zijn of worden. Soms kunnen we druk bezig zijn met het bewonderen van andermans kwaliteiten, hoe men in het leven staat en wat men allemaal bereikt heeft, dat we vergeten onszelf in de spiegel te bewonderen.
    Onze eigen gedachtegangen krijgen een sombere stemming. Minder goede eigenschappen worden onder de vergrootglas gelegd en met alle liefde worden dit door jezelf nogmaals bevestigd en herhaald. Onze eigen focus verleggen we naar buiten toe en worden afhankelijk van wat anderen al dan niet van ons vinden.

    Soms ben je bewust van dit proces, soms gebeurd dit onbewust. Voor je het weet, ben je verder de trap afgedaald dan je in eerste instantie dacht. Ergens met de trap naar beneden is de verbinding met jezelf en jouw eigen waarden verloren of verstoord geraakt.
    Het zicht op jouw eigen ‘unieke zijn’ is belemmerd geraakt, jouw geloof in jezelf is afgenomen en je bent afgesneden van jouw eigen hart.

    Je voelt je alleen…..en al heb je nog zoveel lieve mensen om je heen, zeggen ze nog zulke liefdevolle dingen tegen je, toch voel je je eenzaam en verdrietig. Dat is ook zo, want hoe kunnen al deze prachtige boodschappen binnenkomen als je er zelf niet in gelooft?
    Au….dat doet zeer….zeer om ervan bewust te worden dat de weg naar jouw eigen hart dicht gegooid is. Afgesloten door jezelf, door jouw eigen gedachtegangen en onzekerheid. Ja, dat raakt en dat raakt je diep ook.

    De weg van erkenning naar datgene wat diep in jou speelt is niet altijd makkelijk. Je voelt je kwetsbaar als een dunne rietstengel die elk ogenblik omver geblazen kan worden. Het vergt dan ook moed om in jouw eigen spiegel te kijken, te erkennen wat er op dat moment voelbaar is. Laat staan dit ook met de buitenwereld te delen. Dat is best spannend.
    Tegelijkertijd schuilt hier een enorme kracht in, juist door je kwetsbaar op te stellen en dit te delen met anderen. Je zult ervaren dat je hierin niet de enige bent. Dat veel mensen zich herkennen in datgene wat bij zich bij jou afspeelt.

    En dan…dan ontstaat er ruimte voor erkenning….ruimte voor alle tranen en pijn die je zo zorgvuldig hebt opgeslagen. Langzaam komt de weg naar jezelf toe weer vrij te liggen en kun je open gaan staan voor jouw eigen zelfliefde. Dan pas kan je gedragen worden door alle mensen om je heen die het beste met je voor hebben.

Vreugdevuur Natuurcoaching

info@vreugdevuurnatuurcoaching.nl

Fotografie door: Mark van Rheenen
Website ontwerp door: Tom de Wit @ The Imagineering Suite

Algemene Voorwaarden
Privacy Verklaring