Gepubliceerd op: 17 November 2018

Al langere tijd voel je diep van binnen dat iets niet helemaal prettig aanvoelt. Echt de vinger op de zere plek leggen lukt nog niet. Negatieve gedachtegangen nemen een dagelijkse loopje met je, prikkels van buitenaf raken je harder en voor je het weet voel je langzaam jouw eigen stralende kern doven. De trap naar beneden is geopend en onbewust heb je de eerste stappen al naar beneden gezet.

Invloeden van buitenaf kunnen een enorme impact hebben op hoe je naar jezelf kijkt en in het leven staat. Positieve stemmen voelen we als een briesje in de wind die we vervolgens weer snel los laten. Daarentegen dringen vervelende ervaringen als een scherpe speer diep onze kern en bijten zich hardnekkig vast.

Natuurlijk weten we allemaal wel dat negatieve woorden van anderen niet voor jou bedoeld zijn en het heel veel zegt over een ander. Of te wel….adem in, adem uit en laat de reactie van je afglijden. Toch voelt dat niet altijd zo.

Waar de een goed in haar/zijn vel zit en vol in het leven staat, kan de ander behoorlijk onzeker zijn of worden. Soms kunnen we druk bezig zijn met het bewonderen van andermans kwaliteiten, hoe men in het leven staat en wat men allemaal bereikt heeft, dat we vergeten onszelf in de spiegel te bewonderen.
Onze eigen gedachtegangen krijgen een sombere stemming. Minder goede eigenschappen worden onder de vergrootglas gelegd en met alle liefde worden dit door jezelf nogmaals bevestigd en herhaald. Onze eigen focus verleggen we naar buiten toe en worden afhankelijk van wat anderen al dan niet van ons vinden.

Soms ben je bewust van dit proces, soms gebeurd dit onbewust. Voor je het weet, ben je verder de trap afgedaald dan je in eerste instantie dacht. Ergens met de trap naar beneden is de verbinding met jezelf en jouw eigen waarden verloren of verstoord geraakt.
Het zicht op jouw eigen ‘unieke zijn’ is belemmerd geraakt, jouw geloof in jezelf is afgenomen en je bent afgesneden van jouw eigen hart.

Je voelt je alleen…..en al heb je nog zoveel lieve mensen om je heen, zeggen ze nog zulke liefdevolle dingen tegen je, toch voel je je eenzaam en verdrietig. Dat is ook zo, want hoe kunnen al deze prachtige boodschappen binnenkomen als je er zelf niet in gelooft?
Au….dat doet zeer….zeer om ervan bewust te worden dat de weg naar jouw eigen hart dicht gegooid is. Afgesloten door jezelf, door jouw eigen gedachtegangen en onzekerheid. Ja, dat raakt en dat raakt je diep ook.

De weg van erkenning naar datgene wat diep in jou speelt is niet altijd makkelijk. Je voelt je kwetsbaar als een dunne rietstengel die elk ogenblik omver geblazen kan worden. Het vergt dan ook moed om in jouw eigen spiegel te kijken, te erkennen wat er op dat moment voelbaar is. Laat staan dit ook met de buitenwereld te delen. Dat is best spannend.
Tegelijkertijd schuilt hier een enorme kracht in, juist door je kwetsbaar op te stellen en dit te delen met anderen. Je zult ervaren dat je hierin niet de enige bent. Dat veel mensen zich herkennen in datgene wat bij zich bij jou afspeelt.

En dan…dan ontstaat er ruimte voor erkenning….ruimte voor alle tranen en pijn die je zo zorgvuldig hebt opgeslagen. Langzaam komt de weg naar jezelf toe weer vrij te liggen en kun je open gaan staan voor jouw eigen zelfliefde. Dan pas kan je gedragen worden door alle mensen om je heen die het beste met je voor hebben.