Gepubliceerd op: 24 Januari 2019

Tja, iedereen ervaart het wel eens…….het gevoel van iets goed willen doen. De een is daar natuurlijk gevoeliger voor dan de ander. Waar de een tevreden is met een 6, doet de ander zijn stinkende best om een 11 te scoren.

Als het je dan niet lukt om te doen wat je wilt, want je hebt een mindere dag, bent inspiratieloos of mensen zijn minder tevreden over jouw presteren, dan komen de kritische gedachtegangen en stemmetjes om de hoek kijken. Gedachten als: ‘Zie je nou wel, je kan het niet’, ‘Je faalt weer eens’, ‘Waarom kunnen anderen dit wel en ik niet? Allemaal staan ze te popelen om hun mening aan je kenbaar maken en dat doen ze ook nog heel erg graag voor je. Herken je ze?

Nou, ikzelf herken deze gedachten en stemmetjes heel goed hoor. Ook ik wil het allemaal graag goed doen, alle mensen tevreden stellen en mijn beste beentje voorzetten. Door de jaren ben ik me hier een stuk meer bewuster van geworden en lukt het me om ze een halt toe te roepen. Toch sluipen de kritische stemmetjes van tijd tot tijd onbewust mijn eigen gedachten in om zo totale chaos te creëren. Heel erg fijn……niet dus.

Mijn symfonische metalband is op dit moment bezig met de opnames voor de tweede EP. Afgelopen weekend begonnen mijn zangopnames. Het instrumentale deel klinkt, zelfs in de ruwe, nog niet gemixte versie, al super goed. En dat wilde ik natuurlijk evenaren met de zang.
Bij het opstaan was een gezonde spanning merkbaar, maar niet echt vervelend. Ik keek er al helemaal naar uit en nam de tijd om in te zingen. Het ging best lekker…ik was er klaar voor. Tijdens het opbouwen van alle opnameapparatuur werd de spanning toch wel goed voelbaar, ‘Maar he, het mag ook best spannend zijn!’, zei ik nog tegen mezelf. En toen…het moment van mijn zangopnames…Echt, daar gebeurde van alles in mijn hoofd…mijn zenuwen vormden een tornado van binnenin, ik kon niet meer bij mijn gevoel komen en de rem werd op het zingen gegooid…AHHHHH.

En ja hoor, even later kwamen de kritische stemmetjes vol passie om de hoek kijken: ’Zie je nou wel, je kan het niet, wat voor zangeres ben jij nou, door jou wordt de EP straks een flop’ enz. Wat ik ook deed om mezelf af te leiden; relativeren, inleven in het verhaal, bewegen…het werkte allemaal niet. Hoppa, de deur van het zingen was zorgvuldig dicht gegooid en met slot en al vergrendeld. Zanglijnen die ik normaal makkelijk kon zingen, voelden aan als hoge bergen die onbereikbaar bleven. Gevoelens van faalangst, de angst om de mannen van de band teleur te stellen en felle kritiek naar mezelf toe passeerden regelmatig de revue. Zelfs zo heftig, dat ik na de opnames nog steeds moeite ermee heb om lekker te kunnen zingen.

Dit is een piepklein kijkje in mijn interne belevingswereld en hoe perfectionisme mij in het doen van dingen kan belemmeren. Ja, ik vind het echt belemmerend, het stoort me vreselijk en het irriteert me mateloos. Perfectionisme ervaar ik echt als last.

Gisteren had ik een afspraak met mijn loopbaancoach, waarbij ik mijn verhaal aan haar vertelde. Tijdens deze sessie gingen we aan de slag om mijn kwaliteiten zichtbaar te maken. Super leuk om te doen, het gaf me weer enorm veel inzichten over mezelf, hoe confronterend ook soms. Ook bespraken we mijn irritaties, waar irriteer ik me enorm aan? Nou je snapt hem wel…..perfectionisme was daar natuurlijk een van. Mijn coach legde uit dat achter elke irritatie een of meerdere kwaliteiten verborgen zit.
Hmmm, oke zei ik met een fronsend voorhoofd. ‘Wat zou dus een kwaliteit van perfectionisme kunnen zijn?’, vroeg ze. Het duurde wel even voordat ik daar op kwam, uiteindelijk kwamen ze langzaam dan toch naar boven borrelen…

Doorzettingsvermogen, wilskracht, doelgerichtheid en jezelf willen ontwikkelen.

Nadat deze kwaliteiten waren opgeschreven veranderde mijn eigen beeld over perfectionisme toch enigszins. Ik dacht na over deze kwaliteiten en vroeg mezelf af of ik ze in mezelf terug kon herkennen? Ja, dat kon ik zeker! Doorzettingsvermogen; wat er ook in mijn leven gebeurd…ik krabbel altijd weer overeind. Ahah, dat was de eerste vink. Wilskracht; als ik iets wil bereiken ga ik er ook echt voor en doelgericht, dus beiden een vink. En ja, mezelf blijven ontwikkelen, delen in mezelf ontdekken die verborgen zitten, vind ik enorm leuk…nou ja, meestal dan. Ook die kreeg een vink.

Zo zie je maar dat iets wat je enorm kan belemmeren, zoals bij mij perfectionisme, ook goede kwaliteiten kan bevatten. Soms zijn ze verborgen, maar als je de tijd neemt kan je de goede kwaliteiten ervan ontdekken. Het wordt mogelijk dat je vanuit een milde en liefdevolle blik naar jouw situatie gaat kijken. Natuurlijk zegt dat niet dat alle belemmeringen met de noorderzon verdwenen zijn, zo werkt het dan ook weer niet (zou wel heel leuk zijn, maar niet echt realistisch).
Immers is mijn blokkade voor het zingen na deze bewustwording ook niet ineens verdwenen. Wel kan ik door dit inzicht anders naar mijn zangopnames kijken, bepaalde keuzes maken om straks vanuit alle rust en ruimte weer lekker te zingen en geeft het me vertrouwen dat het uiteindelijk met mijn zangopnames ook wel goed komt.